คลังเก็บหมวดหมู่: วิอาญา ภาค 2

คดีความผิดเกี่ยวกับเพศ พนักงานสอบสวนชายไปสอบปากคำผู้เสียหายหญิงซึ่งฝ่าฝืนป.วิ.อาญา มาตรา 133 วรรคสี่ จะทำให้การสอบสวนเสียไปทั้งหมดและทำให้พนักงานอัยการไม่มีอำนาจฟ้องหรือไม่

ป.วิ.อาญา มาตรา 133 วรรคสี่ วางหลักว่า ในคดีความผิดเกี่ยวกับเพศ การถามปากคำผู้เสียหายซึ่งเป็นหญิง ให้พนักงานสอบสวนหญิงเป็นผู้สอบสวน เว้นแต่ผู้เสียหายนั้นยินยอมหรือมีเหตุจำเป็นอย่างอื่น

การที่พนักงานสอบสวนชายไปสอบปากคำในคดีความผิดเกี่ยวกับเพศซึ่งผู้เสียหายเป็นหญิง โดยไม่ปรากฏว่าผู้เสียหายนั้นยินยอมหรือมีเหตุจำเป็นอย่างอื่น ย่อมเป็นการฝ่าฝืนหลักเกณฑ์ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 133 วรรคสี่

อย่างไรก็ตาม ศาลฎีกาได้มีแนววินิจฉัยว่า การสอบสวนที่ฝ่าฝืนดังกล่าวถือเป็นเพียงข้อบกพร่องผิดพลาดในรายละเอียด หาใช่ข้อสาระสำคัญ ถึงขนาดที่จะทำให้การสอบสวนเสียไปทั้งหมดอันจะทำให้พนักงานอัยการไม่มีอำนาจฟ้องตามป.วิ.อ มาตรา 120 ดังนั้น พนักงานอัยการโจทก์จึงยังมีอำนาจฟ้อง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6017/2560 พนักงานสอบสวนสอบปากคำผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กหญิงอายุไม่เกินสิบแปดปีในความผิดเกี่ยวกับเพศ โดยมีนักสังคมสงเคราะห์ มารดาผู้เสียหายและพนักงานอัยการร่วมในการถามปากคำผู้เสียหาย ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 133 ทวิ วรรคหนึ่ง โดยใช้พนักงานสอบสวนซึ่งเป็นชายเป็นผู้สอบสวนและไม่ปรากฏว่าผู้เสียหายนั้นยินยอมหรือมีเหตุจำเป็นอย่างอื่น และได้มีการบันทึกความยินยอมและเหตุจำเป็นนั้นไว้ ซึ่งแม้ไม่เป็นไปตามหลักเกณฑ์ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 133 วรรคสี่ ก็ตาม แต่เป็นเพียงความบกพร่องหรือผิดพลาดเฉพาะในส่วนนี้ ซึ่งเป็นข้อบกพร่องผิดพลาดในรายละเอียดหาใช่ข้อสาระสำคัญ ถึงขนาดจะทำให้การสอบสวนเสียไปทั้งหมดอันจะทำให้พนักงานอัยการไม่มีอำนาจฟ้องตาม ป.วิ.อ มาตรา 120 ไม่ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง

 หมายเหตุ ในทางปฏิบัติพนักงานสอบสวนหญิงมีจำนวนไม่เพียงพอ